Mijn updates zullen deels in het Nederlands en deels in het Engels of Duits volgen. Misschien een enkele zelfs in het Fries. Ik krijg de laatste jaren met zekere regelmaat vertaalopdrachten in van en naar het Fries (Frysk).
De Nederlandse versie van de campagne wordt overigens automatisch vertaald, wanneer de taal van de website wordt gewijzigd.

Mijn steun en toeverlaat heet Ger Dijkstra. Toen ik in januari na de operatie in coma was geraakt, wist niemand wat er aan de hand was en of ik überhaupt nog leefde.
Hij schakelde de NL-ambassade in Valletta in en na veel vijven en zessen bleek ik nog te leven, maar vraag niet hoe. Ik werd wakker uit een lange droom, die ik qua beelden nog wel kan reproduceren, maar die ik onmogelijk in begrijpelijke taal aan iemand kan uitleggen.
Ger organiseerde een Whatsapp-groep met mijn inner circle vrienden uit Berlijn, Spanje, NL, Londen en hield zo allen op de hoogte over mijn toestand. Mijn goede vriend ter plekke, Hans de Booij – de singer/songwriter idd -, die ik in het ziekenhuis als contactpersoon had opgegeven, reisde toen net door Griekenland en was tijdelijk onbereikbaar.

Hans woont sinds anderhalf jaar op Gozo, nadat hij al eerder op bezoek was geweest. Zoals men ook in de media over hem kan lezen lijdt hij sinds de pandemie aan het Long Covid-syndroom en was hij (toen nog in NL) al enige tijd op zoek naar een zonniger buitenland om zich te vestigen. Onder mediterrane zonnestralen kankeren wij samen heel wat af over de Maltezers en alle misstanden in Nederland. Hans was ook degene die me in het ziekenhuis is komen opzoeken, toch een halve dagreis vanaf Gozo naar Msida op Malta.

Momenteel ontvang ik om het andere weekend in het gespecialiseerde ziekenhuis voor oncologie nog chemotherapie van in totaal vier sessies, bedoeld als afsluiting van de behandeling. Er is geen enkele garantie dat de kanker niet terugkomt of in welke vorm. Ik ga daar echter zonder meer vanuit, want kanker doet sowieso wat ie wil, zo weet ik nu uit ervaring, zonder daarbij overigens in acute depressie te vervallen. Het is zoals het is en hoelang ik nog te leven heb, de tijd zal het leren. Wel bekijk ik allerlei series en programma’s op tv nu met een andere mindset, waar ik me vroeger wel betrokken voelde, maar nu van alles aan den lijve herken.

Het overlijden van de jonge Jada, onlangs, voelde als een emotionele klap. Niks dan warme bewondering voor haar en hoe ze zich in ons collectieve bewust zijn heeft genesteld. Of nu het bericht over Lieke Marsman, zo’n begenadigde dichter en prachtig mens. Zelf zal ik weinig blijvends nalaten en dat baart mij ook wel enigszins zorgen. Er valt best het een en ander over mijn leven tot nu toe te vertellen, maar iets blijvends?

Al tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis in de eerste maanden van dit jaar werd mij bewust, dat ik – oog-in-oog met de dood te zijn geweest en na de draad van het leven weer te hebben opgepakt –, allereerst ontelbare problemen zou moeten oplossen en dat blijkt maar al tezeer bewaarheid. De financiële verlamming ligt als een deken over me en belet me bij alles wat ik wil aanpakken.

Klanten zijn weliswaar geïnformeerd en signaleren medegevoel, maar dat heeft bepaald nog niet geresulteerd in een stroom van vertaalopdrachten. Maar er druppelt wel iets binnen af en toe en het zal wel weer op gang komen, naarmate ik zelf fitter ben. Nog geen vier weken geleden had ik nog steeds last van mist in mijn hoofd (brainfog), waardoor ik maar beperkt mijn werkzaamheden opnieuw heb kunnen organiseren. Gelukkig nog geen tekenen van dementie. Hans is vijf jaar ouder en leeft in dat opzicht wel met zulke angsten, namelijk dingen als vergeetachtigheid en natuurlijk het altijd moe zijn, existentiele angsten. Zijn aow is nauwelijk genoeg om de huur van te betalen.

“To look life in the face, always, to look life in the face, and to know it for what it is…at last, to love it for what it is, and then, to put it away…”

― Virginia Woolf